Номаи Пизишкиён ба мардуми Амрико

Ба номи Худованди бахшандаву меҳрубон!
Ба мардуми Иёлоти муттаҳидаи Амрико ва ба ҳамаи онҳое, ки дар шароити ҷараёни таҳриф ва ривоятҳои мулоҳизакорона ҷустуҷӯи ҳақиқатро идома медиҳанд ва барои зиндагии беҳтар талош мекунанд:
Эрон-бо чунин ном, хислат ва ҳувият — яке аз қадимтарин тамаддунҳои ҷовидона дар таърихи инсоният аст. Бо вуҷуди афзалиятҳои таърихӣ ва ҷуғрофии худ дар замонҳои гуногун, Эрон ҳеҷ гоҳ дар таърихи муосири худ роҳи таҷовуз, тавсеа, мустамликадорӣ е ҳукмронӣ интихоб накардааст. Ҳатто пас аз муборизаҳои тӯлонӣ, фишори доимии қудратҳои ҷаҳонӣ ва сарфи назар аз бартарии низомӣ аз бисер ҳамсоягони худ, Эрон ҳеҷ гоҳ ҷангро оғоз накардааст. Аммо ин бор қарор кард то ба онҳое, ки ба ӯ ҳамла кардаанд, ҷасурона ва далерона мубориза барад. Мардуми Эрон нисбат ба халқҳои дигар, аз ҷумла мардуми Амрико, Аврупо ё кишварҳои ҳамсоя душманӣ надорад. Ҳатто дар баробари дахолатҳо ва фишорҳои такрории хориҷӣ дар тӯли таърихи пурифтихори худ, эрониҳо пайваста байни ҳукуматҳо ва халқҳое, ки онҳо идора мекунанд, фарқияти возеҳ мегузорад. Ин як принсипи амиқ дар фарҳанги Эрон ва шуури дастаҷамъӣ аст, на мавқеи муваққатии сиёсӣ.
Аз ин сабаб, тасаввуроти Эрон ҳамчун таҳдид на ба воқеияти таърихӣ ва на ба далелҳои мушоҳидашудаи муосир мувофиқат намекунад. Ин тасаввурот маҳсули ҳавасҳои сиёсӣ ва иқтисодии қавӣ аст — зарурати сохтани душман барои сафед кардани фишор, нигоҳ доштани бартарии низомӣ, дастгирии саноати аслиҳа ва назорати бозорҳои стратегӣ. Дар чунин муҳит, агар таҳдид вуҷуд надошта бошад, онро ихтироъ мекунанд. Дар ҳамин чаҳорчӯба, ИМА шумораи зиеди нерӯҳо, пойгоҳҳо ва потенсиалҳои низомии худро дар атрофи Эрон мутамарказ кард — кишваре, ки ҳадди аққал аз замони таъсиси ИМА ҳеҷ гоҳ ҷангро оғоз накардааст. Таҷовузҳои ахири амрикоӣ, ки аз ин пойгоҳҳо оғоз ёфтаанд, нишон доданд, ки чунин ҳузури низомӣ то чӣ андоза таҳдид мекунад. Табиист, ки ҳар кишваре, ки бо чунин шароит рӯ ба рӯ шудааст, аз таҳкими дифоъи худ даст намекашад Он чизе, ки Эрон карда истодааст ва идома медиҳад, посухи мутавозин аст, ки ба мудофиаи қонунии худ асос ёфтааст ва ба ҳеҷ ваҷҳ ҷанг е таҷовузро оғоз намекунад.
Муносибатҳои байни Эрон ва ИМА дар ибтидо душманона набуд ва ҳамкории аввали байни мардуми Эрон ва Амрико аз оташи душманӣ ва таниш торик набуд. Аммо нуқтаи гардиш табаддулоти давлатии соли 1953 буд, ки дахолати ғайриқонунии амрикоӣ буд, ки ба пешгирии милликунонии захираҳои худи Эрон равона карда шуда буд. Ин табаддулот раванди демократии Эронро вайрон кард, диктатураро барқарор кард ва дар байни эрониҳо ба сиёсати ИМА нобоварии амиқ ба вуҷуд овард. Ин нобоварӣ бо дастгирии режими шоҳ дар Амрико, дастгирии Саддом Ҳусейн дар ҷанги солҳои ҳатодум, ҷорӣ кардани таҳримҳои тӯлонитарин ва ҳамаҷониба дар таърихи муосир ва дар ниҳоят таҷовузи низомии беасос — ду маротиба дар авҷи музокирот — алайҳи Эрон боз ҳам афзоиш ёфт.
Аммо ҳамаи ин фишорҳо Эронро суст карда натавонистанд. Баръакс, кишвар дар бисёр соҳаҳо афзоиш ефтааст: сатҳи саводнокӣ се маротиба афзуд – тақрибан аз 30% то инқилоби исломӣ то 90% – и имрӯз; таҳсилоти олӣ ба таври назаррас афзоиш ёфтааст; дар технологияҳои муосир пешрафтҳои назаррас ба даст оварда шудаанд; хизматрасонии тандурустӣ беҳтар шудааст; инфрасохтор ва миқёсе, ки бо гузашта муқоиса карда нашудааст, рушд кардааст. Инҳо воқеиятҳои ченшаванда ва мушоҳидашаванда мебошанд, ки аз ривоятҳои сохта вобаста нестанд. Ое қатли кӯдакони бегуноҳ, хароб кардани муассисаҳои дорусозии саратон ё фахр кардан, ки кишварро аз “бозгардонидан ба асрҳои санг” ба ягон ҳадаф бомбаборон мекунанд, ба ғайр аз расонидани зарари бештар ба ҷаҳон
Эрон гуфтушунидҳоро идома дод, ба созиш расид ва тамоми ӯҳдадориҳои худро иҷро кард. Қарори баромадан аз ин созишнома, шиддат гирифтани муқовимат ва оғози ду амали таҷовуз дар авҷи гуфтушунидҳо интихоби харобиовари ҳукумати ИМА буд-интихобе, ки ба фиреби таҷовузкори хориҷӣ хидмат мекард.
Ҳамла ба инфрасохтори ҳаётан муҳими Эрон, аз ҷумла иншооти энергетикӣ ва саноатӣ, ба мардуми Эрон равона шудааст. Ғайр аз ҷинояти ҷангӣ, чунин амалҳо оқибатҳое доранд, ки аз марзҳои Эрон берун мераванд. Онҳо ноустувориро ба вуҷуд меоранд, хароҷоти инсонӣ ва иқтисодиро зиед мекунанд, давраҳои ташаннуҷро ҷовидонӣ мекунанд, тухми душманиро мекоранд. Ин намоиши қувват нест, ин нишонаи нофаҳмиҳои стратегӣ ва нотавонӣ барои расидан ба сулҳи устувор аст.
Магар Амрико ба ин таҷовуз ҳамчун як вакили Исроил, таҳти таъсир ва таҳрири ин режим ворид нашудааст? Ое дуруст нест, ки Исроил, ки таҳдиди Эронро ба вуҷуд меорад, мехоҳад таваҷҷӯҳи ҷаҳонро аз ҷиноятҳои худ ба фаластиниҳо дур кунад? Магар маълум нест, ки Исроил ҳоло ният дорад то охирин сарбози амрикоӣ ва доллари охирини андозсупорандагон бо Эрон мубориза барад ва бори хатоиҳои худро дар мубориза бо Эрон, минтақа ва худи ИМА дар пайи манфиатҳои ғайриқонунӣ ба Амрико гузорад?
Ое Амрико воқеан яке аз афзалиятҳои ҳукумати ИМА имрӯз аст? Ман ба шумо пешниҳод мекунам, ки берун аз механизми маълумоти бардурӯғ — қисми ҷудонашавандаи ин таҷовуз — назар афканед ва бо онҳое, ки ба Эрон сафар кардаанд, сӯҳбат кунед. Бисёре аз муҳоҷирони муваффақи эрониро, ки дар Эрон таҳсил кардаанд, тамошо кунед, ки ҳоло дар донишгоҳҳои бонуфузи ҷаҳон таълим медиҳанд ва таҳқиқот мегузаронанд е ба ширкатҳои пешрафтаи технологӣ дар Ғарб саҳм мегузоранд. Ое ин воқеиятҳо бо таҳрифҳое, ки ба шумо дар бораи Эрон ва мардуми он мегӯянд, мувофиқат мекунанд?
Имрӯз ҷаҳон дар чорроҳа қарор дорад. Идомаи роҳи муқовимат аз ҳарвақта қимат ва бефоида аст. Интихоби байни муқовимат ва ҷалб ҳам воқеӣ ва ҳам мувофиқ аст; натиҷаи он ояндаро барои наслҳои оянда муайян мекунад. Дар тӯли ҳазорсолаҳои таърихи ифтихор, Эрон аз бисер таҷовузкорон наҷот ефт. Ҳама чизе, ки аз онҳо боқӣ мондааст, номҳои доғдор дар таърих аст, Дар ҳоле Ки Эрон пешоруи ин ҳама устувор, шоиста ва мағрур буду ҳасту бошад!