Васиятномаи рӯзноманигори фаластинӣ Анас аш-Шариф, ки ӯ дар моҳи апрел пеш аз маргаш навишта буд:
“Ин васиятномаи ман ва паёми охирини ман аст. Агар ин нома ба шумо расида бошанд, Исроил тавонист маро бикушад ва овози маро хомӯш кунад.
Салом ба шумо, раҳмат ва баракати Худо!
Худо медонад, ки ман тамоми қувваамро барои дастгирӣ ва садои халқи худ сарф кардам, – аз он даме, ки чашмонамро ба зиндагӣ дар хиёбонҳои лагери гурезаҳои Ҷабалия кушодам. Ман орзу мекардам, ки Худо рӯзҳои маро дароз кунад, то ман бо оила ва наздиконам ба зодгоҳамон — Аскалони ишғолшуда (Маҷдал) баргардем. Аммо иродаи Худо ба амал омад. Ман дардро дар ҳама зуҳуроти он шинохтам ва борҳо талафот ва ғаму андӯҳро аз сар гузаронидам. Аммо як рӯз ҳам аз гуфтани ҳақиқат сарпечӣ накардам — зиндагиамро бе таҳриф ва афсона, ба умеди он ки Худо барои онҳое, ки хомӯш буданд, бо нобудшавии мо розӣ шуданд, моро бо муҳосира ғарқ карданд ва қатли омро, ки мардуми мо аллакай зиёда аз якуним сол аст, дучори он шудааст, қатъ накарданд
Ман ба Шумо Фаластинро бовар мекунам, – гавҳари мусалмонон, дили ҳар як одами озод дар рӯи заминро!
Ман ба шумо халқи ӯро, фарзандони мазлумро, ки ба онҳо орзу ва зиндагию сулҳ дода нашудааст, бовар мекунам! Ҷасадҳои тозаи онҳоро ҳазорҳо тонна бомбаҳо ва мушакҳои исроилӣ пора карданд.
Ман аз шумо хоҳиш мекунам нагузоред, ки занҷирҳо садои шуморо хомӯш кунанд, нагузоред, ки сарҳадҳо шуморо боздоранд!
То он даме, ки офтоби шараф ва озодӣ бар Ватани рабудашудаи мо тулӯъ кунад, дар фикри озод кардани замин ва мардуми он бошед!
Ман ба шумо ғамхорӣ дар бораи оилаамро бовар мекунам: Духтари ман Шам, ки ман ҳеҷ гоҳ надидаам ва умре диданашро орзу мекардам, писари ман Солеҳ, ки ман мехостам, ки то он даме, ки ӯ соҳибирода шавад ва кори маро идома диҳад, пуштибониаш кунам, модарамро, ки дуоҳояш барои ман қалъаву нур дар роҳ буданд, худо ба ӯ сабр ва мукофоти беҳтаре ато кунад!
Ба зани ман Умм Солиҳ, Байан, ки ҷанг муддати тӯлонӣ вайро аз ман ҷудо кард, аммо мисли танаи зайтун устувор монд, дар набудани ман бо имон ва қувват масъул буд.
Ман шуморо даъват мекунам, ки пас аз Худо пуштибони онҳо бошед! Агар ман бимирам, ман бе тағйир додани принсипҳои худ мемирам, аз қарори Худованд қаноатмандам ва омодаам бо Худо мулоқот кунам, зеро медонам, ки Худо ҷовидонӣ аст.
Эй худованд, маро дар қатори шаҳидон қабул кун, гуноҳҳои маро бибахш ва хуни маро дар роҳи озодӣ барои халқам ва оилаам нур гардон!
Маро бубахшед, агар ман дар масъалае нокифоя будаам ва барои ман дуо гӯед, зеро ман ба савганди худ вафо кардам ва ақибнишинӣ накардам. Ғаззаро фаромӯш накунед!
Ва маро дар дуоҳои худ барои омӯрзиш ва раҳмат фаромӯш накунед!
Анас Ҷамол ал-Шариф, 06.04.2025”
